Gördüğünün aynıydı ve bir aynaydı baktığı,
Sancısı kıvrandırırdı,ölümdü hep tattığı..
Uykusunda çiçekleri sayıklardı, denizlerdi yattığı..
Bir çiçeğe fazlaydı,çürütürdü,ıslaklığı..
Severdi hep eylülleri, mis gibi yağmurun ferahlığı,
Üşürdü de anlamazdı, morarmış dudakları..
Üzerine yorgan oldum,üşümesin diye hep,
Gözlerinden korkar oldum, ağlayacak diyerek..
Ben ona titrerdim, o korkardı yarından,
Ben yarını hazırladım,o titredi kahırdan..
Meğer ben ona tutunamadan o içimi sarmış,
Ben unutamadım dünü, o dünden bir parçaymış,
O benim kadar benmiş, ben onun kadar zavallı..
O bana 'küçüklüğümü' hatırlattı, ben ona büyüdüğünü..
O beni aldı götürdü,beni ona büründürdü..
Adına 'kendi' koydu,adını kendi koydu..
Kendi kendimi yordum,kendi kendime, 'kendime' tuzak kurdum..
Herşet aynıydı birbirinin,göz, yürek yadırgamadı
Öyle ya herşey bir AYNAyla başladı..
Beni bana gösterdi, beni benden gizledi...
